Πιο αναλυτικά, σε άρθρο του στο πλαίσιο ειδικού αφιερώματος της εφημερίδας «Στο Καρφί», ο κ. Ανδρουλάκης σημειώνει:
«Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και η Μάργκαρετ Θάτσερ, μια πολιτικός που βρισκόταν στο αντίπαλο ιδεολογικά στρατόπεδο, είχε παραδεχτεί: «Ποτέ δεν έφευγε από Σύνοδο της ΕΟΚ χωρίς να έχει κερδίσει κάτι για τη χώρα του».
Ο Ανδρέας εξακολουθεί να εμπνέει όχι μόνο όσους πολίτες βίωσαν το ριζοσπαστικό έργο των κυβερνήσεων της Αλλαγής, αλλά και αρκετά νεότερους ανθρώπους που δεν τον γνώρισαν.
Η απάντηση σε αυτό το φαινομενικά παράδοξο ίσως βρίσκεται σε ένα απλό γεγονός: οι μεγάλοι πολιτικοί κρίνονται όχι μόνο με τα μέτρα της εποχής τους, αλλά και από το αποτύπωμα που αφήνουν στις επόμενες γενιές.
Ο Ανδρέας, λοιπόν, δεν ήταν απλώς ένας πρωθυπουργός. Ήταν ένα ανεπανάληπτο πολιτικό φαινόμενο. Ήταν η φωνή που έκανε εκατομμύρια ανθρώπους, οι οποίοι για δεκαετίες βρίσκονταν στο περιθώριο, να πιστέψουν ότι μπορούν να διεκδικήσουν μια καλύτερη ζωή. Ήταν ο ηγέτης που έδωσε περιεχόμενο στις λέξεις «κοινωνική δικαιοσύνη», «λαϊκή συμμετοχή», «εθνική αξιοπρέπεια». Και πάνω απ’ όλα, ήταν εκείνος που συνέβαλε αποφασιστικά στην εθνική συμφιλίωση, αναγνωρίζοντας την Εθνική Αντίσταση και κλείνοντας ιστορικές πληγές που για χρόνια χώριζαν τους Έλληνες.
Σήμερα όλοι ζούμε σε μια Ελλάδα που διαμορφώθηκε και από τις δικές του επιλογές, τις συγκρούσεις του, τα οράματά του και τις φιλολαϊκές πολιτικές του. Κάθε δημόσιο νοσοκομείο του Εθνικού Συστήματος Υγείας αποτελεί μια ζωντανή υπενθύμιση του στόχου για καθολική και ισότιμη πρόσβαση στην υγεία, που υπηρετεί πιστά η μεγάλη Δημοκρατική Παράταξη. Όπως επίσης και οι δρόμοι που άνοιξε με τολμηρές πολιτικές για τα δικαιώματα των γυναικών και την ισότητα των φύλων.
Τριάντα χρόνια μετά, ο Ανδρέας Παπανδρέου παραμένει ζωντανός στη συλλογική μνήμη του ελληνικού λαού. Όχι ως μια ανάμνηση του παρελθόντος, αλλά ως ένα διαρκές σημείο αναφοράς.
Η παρακαταθήκη του αποτελεί πηγή έμπνευσης για τις διεκδικήσεις του σήμερα: για μια κοινωνία με λιγότερες ανισότητες, για ισχυρό δημόσιο σύστημα υγείας και παιδείας, για ένα κράτος δικαίου που βάζει τέλος στην αυθαιρεσία της εξουσίας, για περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη και αδιαπραγμάτευτη εθνική αξιοπρέπεια. Γι’ αυτό ο Ανδρέας δεν ανήκει μόνο στην Ιστορία. Οι ιδέες του εξακολουθούν να φωτίζουν τους αγώνες της γενιάς μας».
