Η Άννα Διαμαντοπούλου, Πρόεδρος του ΔΙΚΤΥΟΥ, πρ. Επίτροπος ΕΕ, πρ. Υπουργός και Μέλος Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ, διεμήνυσε ότι το κυρίαρχο πρόβλημα της χώρας αυτήν τη στιγμή είναι η οικονομική κατάσταση της πλειοψηφίας των πολιτών, η οποία εδράζεται στην ακρίβεια, στον χαμηλό μισθό και στο στεγαστικό. Στο ΠΑΣΟΚ, όπως πρόσθεσε, έχει γίνει μια πολύ σοβαρή προσπάθεια, η οποία αφορά προτάσεις για αλλαγές σε τράπεζες, ενέργεια, εργασιακά, ψηφιοποίηση κ.α.. Μάλιστα, έθεσε ως κορωνίδα όλων μια «επαναστατική αποκέντρωση της χώρας». «Είναι η στιγμή να κάνουμε κάτι πολύ μεγάλο, να κάνουμε αποκέντρωση».
Από εκεί και πέρα, υποστήριξε ότι όταν κάποιος συμμετέχει σε μια ηγεσία οφείλει, πέραν όλων των άλλων, να δώσει μια αισιοδοξία. «Εάν δεν μιλήσει η πολιτική ηγεσία με αίσθηση αισιοδοξίας, δεν θα μας ακούσει κανείς», επανέλαβε, προτού προσθέσει: «Ναι θα κάνουμε κριτική, θα μιλήσουμε για τα άσχημα, αλλά πρέπει να βάλουμε και την προοπτική. Πρέπει ο καθένας μας να βγάλει το χαμόγελο, ότι “ναι τα πράγματα θα μπορoύσαν να γίνουν καλύτερα”. Υπάρχουν οι προτάσεις, υπάρχουν και οι άνθρωποι για να αλλάξουμε τα πράγματα».
Όσον αφορά τις επόμενες βουλευτικές κάλπες, η κυρία Διαμαντοπούλου ξεκαθάρισε ότι πολιτικός αντίπαλος του ΠΑΣΟΚ μέχρι τις εκλογές είναι η Νέα Δημοκρατία, ενώ χαρακτήρισε ως αυτοκτονία η αξιωματική αντιπολίτευση να λέει ότι θα συνεργαστεί με την κυβέρνηση. Οι εκλογές θα δείξουν τι θα γίνει ώστε η χώρα να έχει κυβέρνηση, συμπλήρωσε.
Από την πλευρά του, ο Νίκος Χριστοδουλάκης, Ομότιμος Καθηγητής του Οικ. Παν/μίου Αθηνών και πρώην Υπουργός Οικονομικών, εξήγησε ότι η κοινωνία, μετά την οικονομική κρίση, έχει υποστεί πολλές απώλειες με ασύμμετρο τρόπο. «Πρέπει να βρεθούν τρόποι που θα δίνουν μια αίσθηση βελτίωσης και γεφύρωσης. Αντ’ αυτού βλέπουμε αποφάσεις που οξύνουν τις ανισότητες», σημείωσε, προτού εξηγήσει ότι αυτό εκδηλώνει με α) το στεγαστικό, το οποίο «έχει διαλύσει τα οράματα πολλών νέων ζευγαριών», β) τη φυγή πολλών νέων επιστημόνων στο εξωτερικό, και γ) το κύμα αφελληνισμού της οικονομίας με την Golden Visa. «Υπάρχει ένα βραχυχρόνιος ζόφος για τις προοπτικές που αντιμετωπίζουν οι νέοι», επεσήμανε, ενώ ιδιαίτερη μνεία έκανε στο ιδιωτικό χρέος, το οποίο χαρακτήρισε ως ένα από τα πιο επικίνδυνα σχήματα της οικονομίας.
Όσον αφορά την κυβερνητική ετοιμότητα του ΠΑΣΟΚ, ο κ. Χριστοδουλάκης υποστήριξε ότι υπάρχει θεμελιωμένη και τεκμηριωμένη πρόταση για τη στέγαση των νέων, για την αύξηση της φορολογίας των μερισμάτων στις εισηγμένες επιχειρήσεις, αλλά και για την ανάταξη της αγροτικής οικονομίας, την οποία χαρακτήρισε ως βασικό θεμέλιο. «Δεν είναι δυνατόν η Ολλανδία να έχει θερμοκηπιακή παραγωγικότητα 5-6 φορές μεγαλύτερη από τη δική μας», σχολίασε δεικτικά.
Για τις επόμενες βουλευτικές εκλογές, αφού τόνισε ότι θα ήταν πολιτικά αδόκιμο να λέμε ότι το ΠΑΣΟΚ θα συνεργαστεί με τη Ν.Δ., ανέφερε ότι «θα δούμε την επαύριον των εκλογών πώς θα έχει διαμορφωθεί το φάσμα και αναλόγως θα δούμε τι κινήσεις πρέπει να κάνει το ΠΑΣΟΚ για το καλό και το συμφέρον της χώρας».
Την ίδια στιγμή, ο Λευτέρης Κουσούλης, Πολιτικός Επιστήμονας, εξέφρασε την άποψη ότι η κοινωνία βρίσκεται σε μια διαρκή απειλή και ότι δεν μπορεί να σηκώσει ανάστημα απέναντι στον φόβο. Εκτίμησε δε ότι η χώρα θα βγει από την κρίση μέσα από την κλιμάκωση της κρίσης, ενώ σε άλλο σημείο της τοποθέτησής του διαμήνυσε ότι «τα πράγματα πρέπει να στηθούν από την αρχή».
Σχετικά με την αναμέτρηση της κάλπης, δήλωσε ότι τα δύο κρίσιμα στοιχεία είναι το ποσοστό του πρώτου κόμματος και ποιο θα είναι το πρώτο κόμμα της αντιπολίτευσης. Κατά τον ίδιο, η α’ κάλπη θα δείξει τον κατακερματισμό του πολιτικού συστήματος και στη συνέχεια θα πάμε σε μια β’ κάλπη. «Τότε θα δούμε αν η χώρα μπορεί να βρει μια νέα συμμετοχική κυβέρνηση», ανέφερε.
Τέλος, ο Δημήτρης Παπαδημητρίου, Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ, παρατήρησε ότι η απογοήτευση και ο θυμός είναι βασικά συστατικά των δημοκρατιών σ’ όλη τη Δύση. «Αυτό που βλέπουμε στην Ελλάδα είναι ο κανόνας», τόνισε, προτού κάνει λόγο για ένα «ταγκό θανάτου», το οποίο έχει αναπτυχθεί μεταξύ εκτελεστικής εξουσίας και κομμάτων.
Οι πολίτες, όπως ανέφερε, είναι ανυπόμονοι και θεωρούν ότι τα προβλήματα δεν λύνονται γρήγορα, με αποτέλεσμα να διοχετεύουν τον θυμό προς τις κυβερνήσεις. Όσο επεκτείνεται ο θυμός προς την εκτελεστική εξουσία, τόσο αυξάνεται η καχυποψία προς τα κόμματα.
Από εκεί και πέρα, διερωτήθηκε γιατί η εκτελεστική εξουσία δυσκολεύεται να λύσει τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι πολίτες; Πολλά απ’ αυτά, κατά τον ίδιο, είναι άλυτα στο χρονικό πλαίσιο που περιμένουν να λυθούν οι πολίτες. Η κλιματική αλλαγή, το δημογραφικό, το μεταναστευτικό, η αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου δεν αλλάζουν άμεσα, κατέληξε.
