Τη δεινή κατάσταση στην οποία βρίσκεται η φαρμακευτική καινοτομία στη χώρα μας στηλίτευσε για πολλοστή φορά ο ΣΦΕΕ σε επιστολή του προς τον πρωθυπουργό που κοινοποιήθηκε και σε τρεις συναρμόδιους υπουργούς.
Με αφορμή την πραγματοποίηση της 90ης Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης και το γεγονός ότι όλη η κυβέρνηση θα βρεθεί τις επόμενες ημέρες στη συμπρωτεύουσα, ο ΣΦΕΕ απέστειλε προς τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη τη σχετική επιστολή, την οποία κοινοποιεί επίσης, και στους υπουργούς Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, Υγείας και Ανάπτυξης, κ.κ. Κυριάκο Πιερρακάκη, Άδωνι Γεωργιάδη, και Τάκη Θεοδωρικάκο.
«Η Ελλάδα χρειάζεται μια εθνική στρατηγική για το φάρμακο με επαρκή δημόσια χρηματοδότηση, πραγματικό έλεγχο της δαπάνης, προβλεψιμότητα, επενδυτικά κίνητρα και ισότιμη, απρόσκοπτη και έγκαιρη πρόσβαση των ασθενών στην καινοτομία». επισημαίνει στην επιστολή του ο ΣΦΕΕ. Και συνεχίζει: «Οι αντοχές του υφιστάμενου μοντέλου χρηματοδότησης εξαντλούνται και οι συνέπειες δεν αφορούν πλέον μόνο τη βιωσιμότητα των φαρμακευτικών επιχειρήσεων. Αφορούν άμεσα την πρόσβαση των Ελλήνων ασθενών στις θεραπείες που χρειάζονται και τη λειτουργικότητα του συστήματος υγείας εν γένει…
Καταλήγει δε στο συμπέρασμα πως το μοντέλο δεν λειτουργεί. Για παράδειγμα:
- α) Πώς να ερμηνεύσει κανείς το γεγονός ότι, σε μια χώρα όπου η ανεργία μειώνεται συστηματικά, η δαπάνη για τα φάρμακα των ανασφάλιστων αυξάνεται συνεχώς και έχει φτάσει πλέον τα €350 εκατ;
- β) Ή πώς να ερμηνεύσει κανείς το γεγονός ότι η δαπάνη μέσω ΙΦΕΤ για έκτακτες εισαγωγές φαρμάκων έχει εκτιναχθεί στα €550 εκατ., καθιστώντας τον τη μεγαλύτερη φαρμακευτική εταιρεία στην Ελλάδα;
- γ) Ή πώς να ερμηνεύσει κανείς το γεγονός ότι στο νοσοκομειακό περιβάλλον, όπου τόσο η ζήτηση όσο και η προσφορά ελέγχονται απολύτως από το Κράτος, η φαρμακευτική δαπάνη έχει εκτιναχθεί και το clawback για τα φάρμακα αξίας άνω των €30 ξεπερνά το 80%, καθιστώντας την περαιτέρω διάθεσή τους στη χώρα εξόχως προβληματική;…
Μετά από χρόνια συνεχών παρεμβάσεων και παρά τις διαβεβαιώσεις της Πολιτείας, πρέπει πλέον να αναγνωρίσουμε την πραγματικότητα: τα μέτρα που έχουν εφαρμοστεί δεν αποδίδουν, ενώ ταυτόχρονα το χρηματοδοτικό κενό μεταξύ κρατικής χρηματοδότησης και πραγματικών αναγκών των ασθενών συνεχώς διευρύνεται. Η φαρμακευτική δαπάνη εξακολουθεί να αυξάνεται και το χρηματοδοτικό κενό μεταφέρεται με αλματώδη ρυθμό στις επιχειρήσεις, μέσω του clawback.
Η διαρκής ανακατανομή ενός αυξανόμενου clawback δεν συνιστά έλεγχο της δαπάνης, αλλά αυξάνει τις ανισότητες εντός του κλάδου, αποθαρρύνει την έλευση της φαρμακευτικής καινοτομίας αφού στρέφεται κατά προτεραιότητα εις βάρος της και, τελικά, δεν αποτελεί βιώσιμη φαρμακευτική πολιτική.
Η Ελλάδα δεν μπορεί να αντιμετωπίζει την καινοτομία ως ανεξάντλητη πηγή χρηματοδότησης του συστήματος. Απαιτούνται αποτελεσματικές μεταρρυθμίσεις με πραγματικό έλεγχο της δαπάνης, αξιοποίηση των ψηφιακών εργαλείων, των θεραπευτικών πρωτοκόλλων και των μητρώων ασθενών, και κυρίως άμεση και ουσιαστική ενίσχυση της δημόσιας φαρμακευτικής χρηματοδότησης, ιδιαίτερα για τη φαρμακευτική καινοτομία, αξιοποιώντας ένα μέρος του δημοσιονομικού υπερπλεονάσματος. Επιπλέον, απαιτείται ένα σταθερό και ανταγωνιστικό πλαίσιο προσέλκυσης επενδύσεων στην Κλινική Έρευνα.
