Η συζήτηση άνοιξε με αφορμή τις τοποθετήσεις των δύο πολιτικών για τις μνήμες από την ταραχώδη περίοδο των Μνημονίων, το ζήτημα της άσκησης της εξουσίας, της αποχώρησης από την ενεργό πολιτική και του κατά πόσο θα πρέπει να θεσμοθετηθεί χρονικός περιορισμός στις θητείες των πολιτικών.
«Ποτέ δεν με ενόχλησε η εγκατάλειψη της εξουσίας. Είχα πάντα μεγάλη άνεση να φεύγω και έχω φύγει πολλές φορές, και έχω ηττηθεί και έχω φύγει και από την ενεργό πολιτική σε μικρή ηλικία», ανέφερε ο Ευάγγελος Βενιζέλος.
Ο κ. Βενιζέλος αναφέρθηκε στην πρόταση που είχε υποβάλει στον τότε Πρωθυπουργό, Γιώργο Παπανδρέου, να απαιτηθεί αυξημένη κοινοβουλευτική πλειοψηφία τριών πέμπτων για την ψήφιση του πρώτου Μνημονίου. «Αν ο Γιώργος Παπανδρέου είχε αποδεχθεί την πρότασή μου για αυξημένη πλειοψηφία τριών πέμπτων, όπως έπρεπε, τα πράγματα θα είχαν εξελιχθεί για όλους μας πολύ διαφορετικά. Όλοι θα είχαν αναλάβει το μερίδιο της ευθύνης που τους αναλογούσε», ανέφερε.
Ο κ. Βενιζέλος χαρακτήρισε το πρώτο Μνημόνιο «τιμωρητικό», εξηγώντας ωστόσο ότι η ψήφισή του ήταν, κατά την άποψή του, αναγκαία προκειμένου να αποφευχθεί η χρεοκοπία. «Δεν το ψηφίσαμε επειδή ήταν καλό, αλλά για να μην πάμε σε χρεοκοπία», είπε. Όπως υποστήριξε, εάν είχε επιλεγεί η αυξημένη πλειοψηφία, «θα είχε αναλάβει την ευθύνη της και η Νέα Δημοκρατία».
Αναφερόμενος στο δεύτερο Μνημόνιο, σημείωσε ότι μέτρα που εντάχθηκαν σε αυτό θα έπρεπε να είχαν περιληφθεί ήδη στο πρώτο, ενώ θυμήθηκε ότι σε συνάντησή του με τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε «τέθηκε επιτακτικά το θέμα εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ».
Τη δική της εμπειρία από εκείνη την περίοδο περιέγραψε η Μαρία Δαμανάκη, κάνοντας λόγο για «ένα καθημερινό μαρτύριο» στο διάστημα ανάμεσα στο πρώτο και το δεύτερο Μνημόνιο. «Έτρεχα να δω αν οι Financial Times μας είχαν βγάλει από το ευρώ. Η γνώμη μου είναι ότι υπήρχε πραγματικός κίνδυνος εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ», δήλωσε, προσθέτοντας ότι μέχρι να φτάσει η χώρα σε έναν καλύτερο δρόμο «πήγαμε και ήρθαμε».
Η πρώην Επίτροπος της ΕΕ επέμεινε παράλληλα στην ευθύνη που αναλογεί στην ίδια την Ελλάδα για την κρίση. «Εξακολουθώ να υποστηρίζω ότι και εμείς οι Έλληνες έχουμε ευθύνη. Αυτός ο μύθος για τις κακές Βρυξέλλες και την κακή Ευρώπη δεν μπορεί να σταθεί», τονίζοντας ότι παρά την εμπειρία της κρίσης, «δυστυχώς δεν έχουμε αλλάξει όπως θα έπρεπε», κάτι που χαρακτήρισε δυσοίωνο για το μέλλον.
Η συζήτηση στράφηκε επίσης στην έννοια της μνήμης και των τοποσήμων στη σύγχρονη εποχή. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος παρατήρησε ότι το τοπόσημο έχει πλέον αποκτήσει και μια άυλη διάσταση, καθώς «τόπος είναι και το διαδίκτυο».
Από την πλευρά της, η Μαρία Δαμανάκη στάθηκε ανάμεσα στη θεσμική εξουσία και την «εξουσία του πλήθους», υποστηρίζοντας ότι σε ένα δημοκρατικό σύστημα πρέπει να υπάρχει διάλογος μεταξύ τους. «Υπάρχει η θεσμική εξουσία και υπάρχει και η εξουσία του πλήθους. Η θεσμική νομιμοποιείται από το σύστημα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Η εξουσία που αναδύεται από το πλήθος έχει νόημα αν είναι μαζική», σημείωσε. Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα της αλληλεπίδρασης ανάμεσα στις δύο μορφές εξουσίας, αναφέρθηκε στην Ισπανία και την απόφαση του Πέδρο Σάντσεθ να προκηρύξει εκλογές.
Τη συζήτηση συντόνισε η δημοσιογράφος Έλλη Στάη, η οποία δήλωσε από την πλευρά της ότι η πόλη και τα τοπόσημά της αλλάζουν χαρακτήρα μέσα από τη διαδικτυακή ζωή και τη νέα ψηφιακή «πλατεία», καθώς πλέον «η επιρροή της εξουσίας παίζεται σε πολύ διαφορετικό πεδίο, που είναι ακόμη υπό διερεύνηση».
